ภาคการท่องเที่ยวของไทยเป็นหนึ่งในเสาหลักของเศรษฐกิจและฟื้นตัวอย่างกว้างขวางตั้งแต่เกิดวิกฤตโควิด‑19 โดยมีจำนวนนักท่องเที่ยวต่างชาติกลับมาและการเดินทางภายในประเทศมีปริมาณเกินระดับก่อนเกิดการระบาด อย่างไรก็ตาม การใช้จ่ายยังไม่กลับสู่ระดับเดิมเต็มที่ สาเหตุมาจากการฟื้นตัวที่ไม่สม่ำเสมอของตลาดแหล่งที่มา การใช้จ่ายอย่างระมัดระวังหลังการระบาด แรงกดดันด้านราคาเนื่องจากเงินเฟ้อ และความปั่นป่วนทางภูมิรัฐศาสตร์ที่จำกัดการเดินทางระดับมูลค่าสูง
อุปทานและการลงทุนในโรงแรมฟื้นตัวตั้งแต่ปี 2565 โดยส่วนใหญ่อยู่ในกรุงเทพฯ ชลบุรี และภูเก็ต พร้อมกับการเติบโตของจำนวนห้องพักที่โดดเด่นในจังหวัดรอง
โอกาสมีอยู่ในกลุ่มการท่องเที่ยวระดับพรีเมียมและสุขภาพ การท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ และการขยายเชิงกลยุทธ์เข้าสู่จังหวัดรอง รูปแบบธุรกิจแบบใช้สินทรัพย์น้อย (asset‑light) เช่น แบรนด์/การจัดการ และการนำเทคโนโลยีอสังหาริมทรัพย์ (PropTech) มาใช้แบบเฉพาะกลุ่ม เป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพในการขยายตัวอย่างรวดเร็ว ปรับปรุงอัตรากำไร และสร้างความแตกต่างของผลิตภัณฑ์ อย่างไรก็ตาม ความเสี่ยงสำคัญที่ควรจับตามอง ได้แก่ ต้นทุนการดำเนินงานที่เพิ่มขึ้น การแข่งขันที่รุนแรงขึ้นในภูมิภาค ข้อจำกัดด้านกฎระเบียบ และความปั่นป่วนทางภูมิรัฐศาสตร์ที่อาจส่งผลกระทบทันทีต่อการไหลของตลาดแหล่งที่มา
ตัวเลือกเชิงกลยุทธ์สำหรับนักลงทุนต่างชาติ ได้แก่ โครงการที่ได้รับส่งเสริมจากคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน (BOI) สัญญาการบริหารจัดการ และการร่วมทุน 49% ซึ่งแต่ละรูปแบบมีข้อแลกเปลี่ยนที่แตกต่างกันในด้านการควบคุม ความเสี่ยงด้านเงินทุน และความซับซ้อนของการขออนุญาต
